?

Log in

DEVS EX CRAPVLA
Prolegomena zu einem jeden künftigen Dilettantentum
Recent Entries 
29-Nov-2016 05:09 pm(no subject)
Mense Iulii volui Historiam Apollonii regis Tyri legere. Libros electronicos non amo, ut libro in rete reperto contituerem mihimet exemplar conficere. Ordinavi igitur et excudi, et paginas glutinavi. Deinde menses codex infectus algebat.

Denuo codicem suscepi ut conficerem. Instrumenta artis tamdiu neglegaveram ut pulverem ab eis detergere deberem. Tegumen feci, immo facere conatus sum, quod bis disperdidi. Spero mox vespere me paginis tegumen denique iuncturum esse, vel novum obstaculum inventurum.

Hunc annum ita summatim descripsi...
17-Nov-2016 05:18 pm(no subject)
Aegrotans iterum silebam, quippe nihil ullius momenti gerebam. Lutetiae hebdomadem degere constituimus, sed peregrinari non potui, ut Londinii, plerumque in atrio, mansimus.

Medicamen novum mihi dedit medicus, quod vereor ne somnio noceat. Una nocte (seu mane) ter in somno et paralysin et apnoian passus sum. Haec sunt mihi insolitissima ; semel antehac acciderunt. Tum eram XIV seu XV annos natu. Primum de cottidianis somniabam, et in somnio ipso obdormivi. Deinde somniavi me incubum oppetere ut terrore experrectus sum. At in tenebris circum cubile monstrum insidiabatur, difforme, paene informe, bracchiis pectoreque ingens, sine capite. Super me gliscebat, gravi corpore hispido me circumvelabat, ut non possem moveri neque spirare. Volui clamare, sed frustra... dein experrectus sum -- tum vere. Etiam in cubile iacebam, sed aberant tenebrae, quod sol ardens radios aestivos per fenestram mittebant.

Nam, mythis gentium multorum avide studebam, atqui tum mythum de striga nocturna vel ignoravi vel eius immemor fui. Sic monstrum incertum formam anillae taetrae non induit, et putavi somnium insolitum esse neque praeternaturale. Suppressionem nocturnam non iterum passus sum, nec strigae nec illi monstro hispido iterum somnians obviam ivi. Cum tandem in libro mythum repperissem, locus explicationem a psychologistis et medicis datam ostendit. Immo vero, numquam monstum dubitavi e somnio ortum esse, sed et neminem novi qui dicit se idem passum esse.

Usque ad diem Solis, non mihi revenit. Tum una hora ter accidit. Primum monstrum corpus caligonis habuit, secundum formam ingentis viri palla rubra et crocea gerentis induit, tertium fuit funditus caecum. Ubi striga ?
31-Oct-2016 12:03 am - Story for Halloween
(click here for English)

Debita

Vicus gallorum super mare in scopulo stat. Hic adeo procellosus Oceanus ut non in litore nec prope ab eo aedicula condere audeant. Incolae plerumque sunt piscatores, haud mirum, sed et nonnulli parvos agros et pauperos colunt. Sacerdotes Neptuno Thetidique vel paribus deis gallicis sacrificia dant. Multi e castris Ritupiis romani nuptu indigenis immiscebantur. Barbari etiam rudi et inhumani attamen propinquitatis arci et civitati Duoverno causa pacati sunt et vix molesti. Dico eos vix molestos ; aliter de eis non me occupo, nec occuparet proconsul. Hi britanni, velut omnes qui pace romana fruuntur, Romae vectigalia debent. Britannia stanno et servis, frumentis et piscibus Vrbem locupletat. At si cives vel gentes obnoxiae Romae debita non proferunt, legatus immittitur qui extrahet.

Ita proconsul, qui amicus quondam erat cum provinciam pacificavissemus, suam ad villam opulentam me vocavit. Durus vir bellicus nunc in civilem mutatus est. Luxus eum mollem fecerat. Porro magis in voluptatem quam in auctoritatem versabatur, sed dum longius cenamus denique mihi mandatum dedit. E vico quodam gallorum vectigal non iam ad thesauros provinciae fluebant ; me mittit qui pecuniam vel bona vel pisces quidem, tributum quodvis sufficiens, e rusticis nanciscerer.

Negotio infando concluso, et legatione suscepta, solus Rutupias profectus sum, quo, itinere confecto strenuo, intemperiei causa madidatus, noctem demorari me oportuit. Mane manum militum eligi et castra reliquimus. Sperabam verbis nec vi duces vici exoraturos iri, sed iussum proconsulis procul dubio mihi auctoritatem omnem contulit. Non volebat, ut dixerait, scire quomodo vectigal poscerem ; simpliciter volebat ipsum vectigal. Nam, Div. Iul. Caesar scribit incolas Cantii humanissimos in insula esse ; non autem dixit eos tam humanos quam nos -- atque is saepius gladio debuit et romanis suadere.

E castris recte ad mare progressimus, ut oram ad vicum sequeremur. Harenosum plerumque litus. Dispersim scopula cretosa liquore imminent. Raro silet mare : frigidum et inratum immani strepitu terram pulsat. Et lux solis procul in undis dilucebat, nimbos super terram haud perfodebat. Maximus britannorum deus dicitur Mavors vel Bellona vel Mercurius vel Ceraunus ; egomet puto Pluvium.

Miseri umidi frigidi ad vicum tandem advenimus. Non dubitavi ducem petere. Is, vir vegetus sed tacitus, sat bene latine loquitur ut me placeat et, si fateri possim, res adversas sublevet. Enimvero mater, ipsa galla Massiliae nata, me gallice loqui docuit, nihilominus vox istorum britannorum barabare admodum in auribus mihi sonat. Porro si latine solum loqueremur, nescirent me conloquia inter eos intellegere.

Exspectavi ducem, sicut solent omnes, inopiam excusaturum esse. Sed aliter plane dixit. Vix meque potestatemque Romae salutavit cum, Gaudeo, inquit, te apud nos venisse. Agrestes sumus et piscatores, et lubenter Romae tribuaremus, quae nos pacem et securitatem donat, sed nuper nihil habemus. Caritas fame nos necat. At ades : magnus Caesar preces nostros audivit. Salva nos! Fascinati sumus.

Neminem vero talem excusationem nisi per speciem mihi umquam protulit. Erat quidem quid veri, quid territi in voce et in vultu huius ducis firmi. Considerate eo locutus sum, ne superstitionem credulitate -- neque per speciem -- incitarem.

—Missus sum, inquam, non a Caesare ipso, immo a proconsule provinciae -- is autem pro Caesare agit -- ad vectigalia referenda, quae Roma requirit et quae, ut ipse dixisti, pii clientes vultis proferre. Proconsul mihi maximam auctoritatem dedit ut rem ex sententia conficiam. Explice, igitur, amice, et hac auctoritate vos adiuvabo.

—Scivi, ait dux clamans, scivi te nos adiutaturum esse, te nos salutaturum&nbap;! Sacerdos noster cladem tuam auspicavit, immo vero cum signum tuum procul vidissem, statim scivi salvatorem temet esse !

—Mihi credis, inquam. Spero me tibi invicem crediturum. Dic quaeso, quid vicum sollicitet ?

—Non quid, inquit paene per susurrum. Quae. Vico maledixit venefica.

—Tanta venefica, aio, quae toto vico maledicere scit. Non me requirite : meliorem immo sacerdotem.

—Minime, ait de industria risum meum haud agnoscens, minime. Sacerdos noster multa carmina ipse novit, in somniis dei monent, et lingua avium intellegit. Pauci eo potentiores. Sed olim veneficae docuit. Ea eandem magiam scit -- ac scit quae carmina eam superent. Inermes sumus contra istius veneficiam. Sed tu, euge, ades. Poteris ferro vincire... eam interficere.

—Fortasse, aio, si necesse. Primum conabor enodationem aliam... minus gordianam. Itaque te oportet mihi omnia explicare. Deinde velim cum sacerdote loqui.

Primum noluit me sacerdotem invisere, et dixit eum latine ignorare. Interpretem mecum dixi me induxisse, et praeterea : quis de venefica sollertiaque eius praecipue plura mihi dicat ? Annuit, triste verumtamen, et mihi viam indicavit.

Sacerdos in summo scopulo littore imminente stabat, oratione desperenter numina maris coelique invocans, hortans, blandiens, iubens. Scilicet numina iam silebat. Erat senex tam ferox quam sint incolae vici humani, quo dico eum nec feralem nec urbanum. Putavi autem nos rationaliter conlocutos iri. Quoniam egomet volebam res celerius conficere ut in urbem quamvis reveniam, confiteor me non sat humaniter quam impatienter tum egisse ; moram ritus igitur non exspectavi, sed ei clamavi.

—Heus ! dux vici mihi dixit vos a venefica vexari.

Voce latina audita sacerdos preces statim desiit, ad me vorsit. Vultus et pavorem et iram una exposuit, et cum turbatione animi permixta.

—Noli vereri, senex, inquam nunc gallice. Romanus missus sum qui adiuvaret.

—Unus romanus, ait sacerdos. Esne solus ? Num Roma exercitum misit ut vectigalia compararet ?

—Proconsul mihi vos laudavit, aio, velut clientes piissimos. Non opus est exercitus.

—Fortasse, ait, nec legio tota nos servet. Unus miles vel multitudo, quid refert ? Ne dei quidem nos servare possunt. Tanta potestas huius veneficae.

—Sic omnes eam laudant, aio, tamen non timeo. Neque timebant milites quos mecum adduxi ; non funditus veni solus, nec inermis. Nullum hostem paveo, neve latronem neve bellatorem -- neve veneficam.

—Hahae ! putas nos rusticos adeo superstitiosos ut a verbis puellae inratae abhorrescamus. Vim enim agitat terribilem. Vicum exscrata'st, ut incolae fame pereant. Atque me ipsum carmine excaecavit.

Hoc dicto passum incertum ad me fecit ut viderem oculos eius lacteolos, quo conspectu non potui quin horrescerem. Saltem horrorem ignoraret. Fortiter sermonem recepi. Nolim te laedere, inquam, sed tu senex. Nonne caecitas ex aetate procedat ?

—Possit, ait, sed haec e veneficia. Dei mihi visum aquilae donaverunt. Ista venefica una nocte lumen furta'st. Mane cum experrectus essem putavi tum mediam noctem. Quemlibet in vico roga, si mihi non credis.

—Malo veneficam ipsam rogare, inquam. Quis me ad eam ducet ? an viam ostendet ? Pro certo aliter nil cognoscam.

Iracundia his verbis confuta denique quid utile protulit. Puerum, inquit sacerdos, vocabo. Is te ad veneficam ducet, dum ego deos salutem tuam poscam.

Puer, tam tacitus quam territus, tramite de scopulo ad litus ibat. Simiae similis celerrimum descendit -- heu velut ego olim puer. Lentius secutus sum, ne caderem. Est mei non absurdum videri coram rusticis, ne Romam per me inrident. Pedibus meis harenam attactis, statim puer tergum vorsit, iter faciebat. Tacite igitur ducebar. Puer corpore in bracchiis involuto procedebat. Interdum conspexi eum tremere, magis pavore quam frigore pro certo.

Fluxus mugiebat, gaviae clamabant, saeviebat ventus. Nos toto itinere silebamus. Tandem sistit puer. Quid nunc ? aio.

Digito scopulum remotum ostendit. Spelunca, ait gallice.

—Incolatne venefica ?

Non respondit. Ad vicum magno impetu effugiebat. Debet venefica, mihimet suspirans inquam, apud se esse. Iter harenosum perrexi ut speluncam promissam invenirem.

Primo visu spelunca erat hiatus in scopulo haud profundus, viridibus cum muris quo fluxus saxos cretaceos maculavit. Tamen cum intravissem magnitudo videbatur me circa pandi ut semitam obscuram in scopulum sequerer. Ubique odos salis et umor. Harena sub caligis semper madidata. Tenebrae crassae mihi velut murus obstetit. Num per iocum puer huc me duxit ? Hem, si barbari in ore speluncae stent inrisentes, eis spectaculum ridiculum dem ! At cum respexissem, nihil vidi : ubique tenebrae. In tenebris igitur clamavi : Venefica ! Esne domi ?

Risum vero exspectabam, magnae cachinnum turbae barbarorum. Sed mellifluus puellae risus sonabat. Scintillas deinde in caligone duas conspexi, et inter eas mox vultus apparebat, virginis barbarae, tam dulcis quam sapiens.

—Salve, ait puella, O romane. Quid venisti ?

—Tributi causa, aio balbutians, missus sum.

—Tributine causa ? Libenter magnae Romae tributum dabo. Sed una sum mulier paupera. Si nummum tibi dedero, abibisne ?

—Derides. Nosti me a vico adisse. Sacerdos dixit--

—Sacerdotem ! ait clamans. Num isti stulto credis ? Pro pudor... Visus es callidior.

—Ignosce, domina, aio iterum balbutians. Veniam posco, si offendi. At quispiam tributum obstat. Non solum sacerdos sed etiam dux mihi dixit temet, domina, vicum imprecationibus defixisse. Negasne ?

—Nego enim. Credisne eis nugis ?

—Nescio cui credam. Haec spelunca...

—Domus veneficae, vero. Hic inferos evoco et venena coquo et somnians oracula Hecates recipio.

—Iterum derides.

—Ferme. At verbis inest quoque veritas pusilla.

—Quaenam veritas&nsbp;?

—Vim habeo antiquissimam, Roma tua antiquiorem, quam natu a matre accepit. Dic, romane, nonne barbara mater tibi infanti mythos nostros didicit ?

—Quo modo noscis gallicam matrem meam, nec patrem gallicum.

—Num erro ?

—Recte dixisti.

—Nosco per illam vim quam mater mihi in sangue donavit. Erat nympha marina, et pater piscator bellus.

—Itane credis ?

—Tune non credis ? Nonne vos romani in templis et heroes veneramini ? Philosophus es, qui putat deos remotos ac hominum immemores.

—Cui foris credo non necesse credo private.

—Fraudulentum romanum ! neque igitur tuos neque nostros deos colis. Putas me puellam stultam, nec nympham nec sagam quidem. At dic : nonne vicani me timent ?

—Timent, quod te sagam putant.

—Vero. At dic : nonne maleficio sacerdotem caecavi ?

—Potius senectus ocellis lumen furta'st.

—Fortasse. At nonne vicum totum fascinavi ?

—Si vicani ita credunt, errant.

—Hem. Enimvero errant. Non est fascinum. Immo pisces poposci abesse. Ut nympha marina, linguam piscium bene loquor. Quamobrem sacerdos carminibus suis precibusque maleficium superare non potest. Causam veram ignorat, ut nequiquam deos oret, dum pisces ipsos hortari debeat. Heu, tibi in oculis video te mihi nequaquam iam credere. Sequere me, ut ipse videas.

Sine mora e spelunca discessit. Ego sequens paucos post passus in lucem egressus sum. Liquor iam lapides in imo scopulo lambabat. Puella aequo passu in undas processa'st. Ad me vorsit cum aqua medium corpus attigisset, gestu me appropinquare hortans. Dubitavi, itaque ad me cucurrit manusque cepit.

—Noli me trahere, inquam. Loricam gero gravem. Non possum sic nare. Noli ludere !

Attamen ridens me pertrahebat. Vires ei -- immanes paene -- non potebam resistere. Cum primum mihi corpus medium attigisset aqua, me incucurrit. Eius in amplexu inmersus sum. Acri sale os implebatur -- sed confestim dulce factum est. Labra nymphae meis occurrebant, et in os aquam suis e pulmonibis osculo ecfundebat. Exinde aquam sicut aërem respirabam.

—Nunc mihi plane credis, inquit. Quidnam facias ?

—Vix crederem, sin... inquam iterum balbutiens.

Et iterum ridebat. Mox ego quoque ridebam, quoniam, etsi aliquantulum pavescebam, conloquium sub aqua hac cum puella me incubante valde videbatur ridiculum. Sed vultus prope me solum ore ridebat ; oculi saevitia ardebant. Me oportuit audere.

—Noli cunctari, O romane. Te rogavi, quid facias ? Dic !

—Officium neglegare non debeo, inquam firmiter. Non possum.

—Etiam de tributo cogitas ! O romane, tu me inritas !

—Fatuam ! Impedimentum removere debeo, ad salutem vici. Si sacerdotem nuntiavero, quod mihi dixisti, pisces suis carminibus revocabit, ut vicus vectigal pensitet. Tu ipsa resolutionem subiecisti.

—Vero, si ei nuntiaveris. Cur nam nuntiares ?

—Quippe stultus essem, si sinerem rixam tuam meo officio obstare.

—Rixam ! Sugillas me, O romane. Ultione fruar... bis. Cras milites romani corpus in litore inveniunt. Necis causa vicus omnis poenam dabit.

—Non solum nympha es sed etiam Pythia ! Quam ob rem deberem istum praesagium auscultare ?

—Vere tu stultus es, qui memet numen marinum contumelia lacessis. Corpus, O romane, erit tuum.


click for EnglishCollapse )
28-Oct-2016 05:53 pm(no subject)
Quid obstet nescio. Paginis in pugillaribus impletis etiam ab ephemeride abhorreo. Veteres nuper paginas suscepi ut scriptionem priscam emenderem ; decem abhinc annos foris animam nudare non dubitavi. Nunc autem confessiones saepius celo.

Quid mutatum'st ? Anne me oportet rogare : quid non mutatur, ut usus longaevus mihi desideria hebetet et eradat ? Taedium, vereor, me exsiccavit. Mutationis lentae, ignaviae insidiosae, deperationis crescentis causa a via erravi. Olim Veritatem captabam ubique : in libris in rebus gestis in sapientia saepe ebria amicorum. Omnem sensum, sententiam omnem scrutabar ut ex ea intellectum quempiam extraherem. Scilicet non omnino sapientiam exspectabam, quippe quaestio ipsa erat finis. Nimis annis quaestione sine fructu actis, vanitas studium diluit.

Libros III pulchros et magnos fragmentorum omnium prae-socraticorum emi (haud parvo enim pretio), qui etiam in theca algent pulverulenti. Constitui eis hieme studere, sed advenit discessitque hiems, neque paginam evolvi.
26-Oct-2016 10:33 am(no subject)
In somnio peliculam novam e serie Star Wars cum amicis spectabam ; erat somnium tale, quo spectatores fiunt participes.

Ita in planeta tempore spatioque a Terra remota aderamus. Castra igitur erant in summo rupe, prope huius planetae oceanum. In medias castras turris metalli ingens oriebatur, mille pasuum in coelo ei cacumen. Nos in cacumin stabamus inter ordinatra scintillantia. Nox erat, et sola lux in arce ex his dilucebat. Coram fenestris eramus, ut mare atro et procelloso despectaremus. In imo rupe, quo oceanus saeviens undis saxa incutiebat, machinae giganteae in aestu volvebant, fluxu agitatae. Lumina viridia ex eis per nebulas roris interlucebant. Tacite de turre machinas in umore atro intuebamur, donec unus e nobis silentium rupit. Quam pulcher, inquit, conspectus.

Reliquorum somnii non memini, sed hanc imaginem maris nocturnae volebam exscribere ut recordarer, etsi melius describere nequeam. Attamen primum eloquentia me deseruit, ut stylum seponerem.

Proxima autem nocte iterum somniavi. Ruri in mansione multis cum amicis demorabar. Vespere ineunte cum temetis in atrio convenimus ut noctem comissatione ageremus. Atque eis somnium de machinis in mare atro, quas de turre conspectentes pulchritudo nos percussit, enarrare conatus sum.
11-Oct-2016 09:58 am(no subject)
Τὸ εἰς ἑαυτόν · οὔ με προσήκει τὸ οὖς νοσοῦντα παρεῖναι νυκτερινῷ καπηλείῳ ἵνα θέωμαι τοὺς πυνκ-ρωκικοὺς μουσικούς. ὦ τάλαν !
9-Oct-2016 07:36 pm(no subject)
Heri (cum hoc scripsi, nunc post hebdomades) aegrotabam. Tam patiebar, tam invalidus videbar, ut patrona me domum amitteret. Itaque obdormivi, ad vires confirmandas, ne consilium noctis seponere deberem.

Pelicula Velvet Goldmine apud Prince Charles una nocte sola agebatur, et fautoribus theatri tesserae un libra stabant. Est un e gratissimis nostrum peliculis ; spectanda igitur magno in scrinio est. Libby quoque maxime peliculam amat. Ex Oxonia post laborem ferrovia vecta'st ut nobiscum spectaret. Apud nos doemorata'st ne quarta vigilia domum reveniret.

Etsi valde gavisus sum, erat tristicula spectatu, quod tot noctes decadentiae amissas commonefecit. Quondam noctibus scintillantibus vitam degimus. Tam hac pellicula quam libro À rebours res gestas tinximus sive maculavimus. Quo adierint ? quo fuguerint ? nescio. Inerat -- infuit -- vitae magia bella et potestate invicta, qua nos mystes in tabernis nocturnis ut templis et in thalamis ut adytis veneficiis et cantionibus inimicam repellebamus auroram.

Cum haec ita sint... structura peliculae ipsa me semper delectat, quoniam est mysteria (sensu recenti) et progreditur sicut quaestio larvae. Immo vero Arturus Stuart diurnalista larvas praeteriti sui indagat, dum homicidium fallax et abitum ab oculis populi verum illius cantoris Maxwell Demon sciscitur. In fine veritatem recipit.

Primum igitur Londinii hac nocte magno in scrinio peliculam spectavi. Et denique scaenam primis cum titulis intellexi, illam scaenam carmine Briane Eno Needle In The Camel's Eye agitatam, in qua puelli pueraeque, scintillantes glam fautores, per vias et angiportus Vrbis centri ad spectaculum currunt. Olim credidi hanc scaenam simpliciter gaudium concitationem studium iuventutum exprimere. Nunc veritatem immanem cognovi : ferroviis iterum obstatis debent currere (a vicinia Bank ad Hammersmith !) ne serius advenirent. Hem, iocor. Sed londiniensissima est ratio.

Videas quoque :

6-Oct-2016 08:04 pm(no subject)
Funus tam frequens ut vix omnes in aedicula sedile invenirent. Familiae, amici, sodales e schola omnes aderant, et una patruelis ex Australia venit. Agniya, vidua, est iudaea rossica. Rabbi igitur caerimoniam, attamen saecularem, gerebat. Etsi Oliver fuit atheos, apud synagoga cum uxore feriis et eventis minoribus adesse solebat. Rabbi non omisit finem sponte sumptum, immo vero identidem mentionem fecit. Primum atrox videbatur, vel ex sensu tragoediae magno gentis nostrae ortum, sed lente agnoscebam rationem veram : volebat nos repetitione veritatis malae delenire. Multum de agnitione dicebat, Numquam cognoscere poterimus neque intellegamus, sed agnoscere sine iudicio debemus. Atque propinquos amemus ne alius insuper amittatur.

Violinista interdum cecinit, Rabbi carmen et psalmam XXIII recitavit, sermonem habuit sodalis e schola quo fuit magister, Poppy amica vetus carmen suum ipsa legit, Lee vetus amicus e corde locutus't, Louis frater singultim, Non iam, inquit, finiit esse mihi frater, Rabbi et familia in fine kaddiš pronuntiaverunt.
1-Oct-2016 05:52 pm(no subject)
Priore hebdomade die Iovis in taberna-theatro Hope and Anchor in via Upper Street fabulam spectavimus. Fabulam, Two Short Plays about Gays, Brightoni olim spectaveramus, et cum audivissemus eam Londinii acturam iri statim tesseras adepti sumus, non solum quippe mima (vere et amica Mellis) Louise Jameson in ea partes agit, sed etiam carmen de pelicula The Poseidon Adventure perridiculum nos maxime delectat. Fabula ipsa duabus scaenis consistiti ; nova erat prima scaena, videlicet et melior, et nunc ambae scaenae eandem personam tractat, ut iuvenem et senescentem.

Nam, histriones e seriebus programmatis Doctor Who priscis confratria quadam fruuntur. Invitavit igitur Mel Katy Manning ut Louisam in fabula spectaret (atque quod fabula ipsa eam placaret). Consilium erat in taberna conveniendum. Pro certo nos primum advenimus, et statim inibi amico Mellis obviam iimus, qui in mensa cum fabulae rectore sedebat. ii iusserunt nos cum eis se iungere, ut in mensam maiorem una invaderemus. Postea mima e serie Blake's 7 quoque nobisum se iunxit, deinde fabula acta et Louise et histior primus. Haecine mea vita ? Nequ famam neque famosos diligo. Fere facilius sic cum eis colloqui possum, quoniam claritas non me caecat. Etiamvero largitate eorum fruor ; numquam nos sinunt potiones emere.

Hactenus bona nox, sed tragoedia minabatur. Nuntium advenit mortis patruelis Oliveri, qui vix viginti quinque annos vixit. Pater Melli telephonaverat. Nuntio perculsa totam noctem in taberna de eo silebat, ut primum dum a loco ferroviali domum ambulamus lacrumae effuderentur. Videtur eum sibi letum consciscvisse. Cras exsequiae.
20-Sep-2016 07:54 pm(no subject)
Tot peliculas quot fabulas pro certo spectavimus.

In theatro Royal Court prope Solane Square agebatur fabula fi-sci X titulo. Non sunt multae huius generis fabulae, ut nutio audito confestim tesseras adipisceremur. Manum parvam hominum tractat, qui in station scientifica in planeta Plutone habitant. Commercio cum Terra amisso, magis magisque solitudo eos vincit, et stationis ductrix fortasse monstrum videbat. Mima princeps perbona, sed fabula ipsa eam prodit. Dum bona, me bonum episodium e serie Tales from the Dark Side commonefaciebat. Dum mala... eheu. Odi peliculas horroris in quibus monia praeternaturalia in fine fraudes aut somnia patefiunt. Itaque...

Apud theatrum Jermyn Street -- quod numquam nos defraudat -- fabulam I Have Been Here Before a J.B. Priestley scriptam spectavimus. Vere, haec quoque est generis fi-sci, etsi annos 30s scripta'st. Tempus tractat et scientiam et liberum arbitrium. Valde eam amavi, et velim nunc legere, ut excogitem.

Atque tertiam huius generis fabulam spectavimus, Elegy titulo, apud Donmar Warehouse. Memoriam et oblivionem tractat, at inlepide.

In Vrbis centro, minimo in theatro prope librariam librorum pictorum Orbital fabulam sericam Diao Chan : the Rise of the Courtesan titulo spectavimus. Historiam ex aetate Trium Regnorum tractat. Ego ignarus gavisus sum, sed Mel nimis errorum inveniebat. Actores omnes anglico-serici, scriptor autem anglicus. Donzhuo rex hostes in septentrionalibus timebat, inimicosque proditoresque iis cum septentrionariis iunctos sua in regia quarebat. Histrio autem qui partes procuratoris WangYun agebat vocem habet septentrionalem (sc. eboracensem). Si quis in regia sit suspectus... Mater regis DongZhou, anilla, sermonem crassum e septentrionalibus habebat ; una in scaena sola apparebat, attamen memorabilissimam. Totam de illa fabulam spectare libenter possemus.

Apud Concrete in vicinio Shoreditch fabulam Slap, de scorto trans-sexuali et amicullo eius medicaminibus adhaerente, spectavimus. Magis taberna nocturna est quam theatrum (ut Shoreditch magis est cloaca pretiosiora quam vicinia). Inter spectatores Katherinae Manning iterum obviam iimus suis cum amicis actoribus -- qui scilicet ductorem fabellae noverunt.

Unum abhinc annum tesseras fabulae noavae de Harrio Potter emeramus -- tam longe ut oblitus sim. Fabulam ante noctem criticorum spectavimus, et eo tempore dux et scaenici omnes spectatores hortabantur secreta argumenti celarent. Nolim vero gaudio nocere horum, qui non iam potuerunt fabulam spectare, ut de eo nihil dico nisi eam valde amabam. Nihilominus, nequeo quin cuiusdam frustrationis mentionem faciam : quippe non in matrimonio, neve in basio quidem finiit.

Bristolium ferrovia vecti sumus ut fabulam Macbeth spectaremus, in qua olim amicus Mellis partes egit. Etsi gregem reliquit, fabulam non potuimus evitare, quod in speluncis agebatur. Speluncae artificiosae sunt, e saculo XV ad aeculum XVIII fossae sunt pro harenam ad vitrum faciendum. Cuniculi sunt labyrinthus sub colle tofi rubei, e quo nomen Redcliffe Caves. Quam iucunda erat tali in loco stygio fabula. Etsi actores nonnumquam vehementius recitabant, valde gavisi sumus. Quis non posset ?

Fabula in spelunca spectata, Oxoniam ferrovia vecti sumus, quo cum amicis Aaron Libby demorati sumus. Haec in loco ferroviali nobis convenit, exinde nos per librarias ad tabernam duxit. Ille propter crapulam ingentem nobiscum sero se iunxit. Post pocula et cenam, ad castellum iimus. Ibi duo opera shakespearensia prope muros castelli spectavimus : iterum Macbeth, et comoediam A Midsummer Night's Dream. Ambae fabulae curtatae sunt ne ad auroram agerentur. Macbeth primum acta'st. Persona haec eponyma non tam tumid nec inflata quam illa in spelunca, etsi sub divo necesse habebat clamare. Attamen venficae non tanto terrificae quam sub terra. Prima fabula acta vesper coelum coloribus gemmeis tingebat, et lampades hic illic in arcis moeniis ardescebant. Deinde in regionem numinum transiimus. Titania pervenusta Coa gerebat quae motus omnis, omnisque ventus illecebrose agitabant. Puck furibundus (cuius partes a femina corpore parva agebantur, ut mos est) fraudacissimus et scelestus erat, huc illuc exsultans currens repens. Post fabulam colloquiium de Titaniis variis, quas per annos nos IV singuli visimus, ortum'st ; etsi Puck et histriones maximam animadversionem attrahunt, illa Regina in mente infixa'st.

Nuperrime die Saturni, vespere post iter ad Bibliothecam Britannicam studendi causa, in popina libana cum amicis Mellis convenimus. Constituerunt cenare ante theatrum. Eo, qui popinam eligere debuit, Inveni, inquiunt, popinam theatro propinquam. Ita erat theatrum iuxta ; murus est eis communis. Nostra in manu erant histriones II, unius histrionis uxor (quae machinatrix est), et histrionum (sc. aliorum) agens. Ex eis videlicet tres amicam in fabula noverant. Fabula erat opus J.B. Priestley hodie ignotum, comoediam morum Roundabout titulo. Multum commonefacit fabulis Noelis Coward, inquit Mel, sed et personae sunt humaniores.
12-Sep-2016 09:56 am(no subject)
Mea culpa si deesset eloquentia. Omnia notare volo, quod ephemeris mihi senescenti necesse est velut memoria secunda. Scio Platonem illum librorum usum sic obiurgasse : οὔκουν μνήμης, scribit, ἀλλὰ ὑπομνήσεως. Attamen est mihi melius ac utilius oblivione. Itaque locos e pugillaribus per themata colligam.

- - - - -

Hoc anno saepius peliculas in theatro spectabamus.

Duas peliculas Iohannis Carpenter, The Thing et Prince of Darkness, apud Prince Charles spectavimus. Illam magno in scrinio olim Portlandiae (propter conventiculum H.P.Lovecraftense) XV abhinc annos, hanc cum orta esset abhinc annos XXVII, semel spectavi. Infeliciter non iam (sicut quondam) me terret, tamen etiam maxime diligo.

Cinema Genesis in vicinia Mile End peliculam The Devil Rides Out una nocte sola ostendit. Comoeda (cui nomen eheu non denotavi) et Robin Ince ante peliculam locuti sunt, et dux sodalitatis Folk Horror exordium de pelicula habuit. Folk Horror (latine horrorem vulgarem seu horrorem rusticum) explicuit. Est, inquit, horror qui mythis populorum ruralium et elementis paganis (Sc. europaeis) funditur : circulis lapidum, aggeribus antiquis, numinibus naturae et caeteris. Satanam in primo saepe implicant, sed in fine daemones sunt prae-christiani. Immo vero, The Devil Rides Out non est talis pelicula. Nigromantiam daemonolatriam satanismum tractat ; magiam doctam nec paganam, medio-aevalem nec antiquam. At vere non curavimus, quod hanc peliculam in scrinio spectare est optimum gaudium.

Peliculam quoque Warcraftensem spectavimus. Primum enim e serie ludum annis 90s Mel ludit, sed e nobis neuter ludum in rete umquam ludimus. Erat... non mirabilis. Saltem non obdormivi. Melli non displicuit, sed gentem Orc amat.

Deinde peliculam Ghostbusters spectavimus. Non melior erat illi primae e serie -- attamen ferme adaequabat. Controversiam, tam vehementem quamstultam, non merebatur. Larvas fortiter et iocose bustare possunt feminae -- atqui dubitet rationes suas inspicere debet. Eheu, vereor ne sexismus et peior et opertior fiat. Annis 90s cum in seriae animata Extreme Ghostbusters puella nova in manu lemures pugnavisset, non erat controversia. Immo vero, olim criticum legi, qui non credebat Novi Eboraci homines e gentibus dissimilibus -- erat africanus, hispanicus, et II ex origine europaea -- amicos esse posse ; et decem annos post seriei finem has nugas dixit. Hodie cum racismo sexismus repanditur. At haec hactenus -- vereor ne omnes controversiam inanem tractant neque peliculam ipsam. Bis enim spectavimus.

Iterum ad Prince Charles revenimus, ut peliculam Tale of Tales spectaremus. Erat bella et horrifica invicem, et nullo modo hollywoodensis. Valde nobis quibusque placebat. Librum, e quo fabellae ortae sunt, legere velim, attamen nescio an dialectum neapolitanam legere possem.

Hero, peliculam sericam, exinde apud pergratum liiud cinematorium Prince Charles spectavimus. Scilicet Mel non debuit subtitulos legere, ego autem infelix requirebam -- traductio erat inconcinna (in disco editionem sericam habemus, quae sericius exprimit sententias, e.g. « (omnia) sub coelo » nec « patria nostra ». Pulcherrima est, magis art film quam action movie. Proelia sunt saltationes. Colores vivaciores quam in illis Trois couleurs kieślowskensibus, deserta vastiora quam in Lawrence of Arabia. Atque Maggie Cheung moerens pulchritudine cor eripit.
1-Sep-2016 09:39 am(no subject)
Die Lunae, ut ferias mensis Augusti mensarias celebraremus, in via Holloway Emma & amicullus eius Merlyn nobiscum convenerunt. Horis per interrete inquisitis, in taberna Big Red consenseramus cenare -- at frustra. Clausam invenimus tabernam, ut ad Coronet (tabernam wetherspoonensem immanem) adiremus. Aedificium fuit olim (ex aetate 1940s) theatrum cinematographicum ; conquesti sumus magnas sodalitates solas (videlicet neque negotiatores soluti) tales locos gubernare. Genium loci semper hebetant. Feliciter qualicumque in loco possimus amicitia vera frueri.
25-Aug-2016 08:49 pm(no subject)
Itaque ad librariam Hellenic Book Service nomine iamiam ivi, quod a labore hebdomadem abero, et primo die quid iucundi volueaaram&nbap;; hoc enim multos abhinc hebdomades constitueram. In subsolium statim descendi, quo libri antiquiores quiescunt. Sex emi, tres graece, tres latine scriptos, omnes exemplaria veterum editionum ad usum discipulorum, quae maxime amo, quod eorum parvitas est idoneissima ad in ferrovia mane aut nocte in cubitu legendum. Et saepe imagines et tabulas geographicas inter commentarios ferunt.

Vespere ante diem natalem in taberna Big Red cum amica Sharon convenimus. Et aliam, Elsam, ibi exspectabamus, quae nataliciae aliae causa adibat. Et cum ea ὁ Βρόμιος quoque advenit. Deinde Sara et Red, quos longe non viseramus, advenierunt. Is explicans, Amicus mihi, inquit, citharam canit pro grege Bow Wow Wow, qui haud procul hodie spectaculum habet, et ille hortatus est ut hac in taberna antea conveniremus. Itaque, cuim intravissent, ille amicus nobis gregem commendavit.

Consilium feceramus tabernam nocturnam adire, attamen potatione inter amicos tam laetabamur ut totam noctem apud Big Red maneremus.

Nimis sikeri nec non satis cibum exhausi ; et puella in proxima mensa mihi vinum dedit, quod iamiam emptum potare non potuit, quippe amici sui una tum abscedebant. O quam magnam crapulam postridie ! Quomodo aliter natalem diem agam ? Ad meridiem dormivimus, dein e cubile repsimus et ego caffeam coxi.

At subito vehementer quis ad ianuam pulsabat. Non desiit, ut aperirem, ut vigilibus obviam irem. Salve, inqui dux, debemus te quid rogare... insoliti. Nomen mihi et Mellis quaesivit -- illam vere sub ianuam advocavit, ut ipsa responderet -- et rogavit aetates nobis (bonam nataliciam tibi exopto, inquit secundus), et quo laboramus et nonne vicinos novimus. Praecipue voluerunt noscere, quo cras fuerimus inter secundam noctis horam et mediam noctem. Eramus, inquam, in taberna Big Red totam noctem. Immo vero, inquit, ita nihil illo tempore insoliti conspicere potuistis ; gratias vobis agimus pro responsa vestra. Dein ad proximam diaetam abierunt.

Acta in rete diurna nobis mysterium enodaverunt : in via nostra, in summo colle (insula nostra est in imo), vir manuballista necatus est.
7-Aug-2016 10:54 am - RITVPIAE
sive Rutupiae

Mense Iunii castra romana Ritupiis invisimus.




RITVPIAECollapse )
21-Jul-2016 09:37 am(no subject)
Philosophiam amo, et linguas amo, attamen philosophiam linguae maxime odi. Quoniam de utro nihil utilis mihi docet.
8-Jul-2016 03:42 pm - de casu Britanniae
Suffragio damnoso nuntiato, in isto Libro Facierum, per iocum (immo vero, semi-iocum) scripsi :

     Debeone nunc mihimet fasciam flavam emere, an res publica mihi dabit ?

Primum scilicet uxor responsum « placet » posuit. Secundum « placet » positum'st ab amica mahometana. Haec mihi Britannia, quo nulla differentia in gentibus, in religionibus, in sexualitate amicitiae nocet.

Quid accidit, O Britannia, ut natio odii odiosorumque fieres ?


* * *


Omnes mihi amici -- punki, gothi, cinaedi, &c ut sumus -- nunc sperant novam ministram primariam futuram esse istam, quae dignitatem et iurem humanum abolere velit. Quoniam altera candidata enim pessima...
27-Jun-2016 09:57 am - brexivit...
Suffragium me obtudit. Non putabam -- immo putavi -- patriam tam xenophobam esse. Plebicolae autem odium, contionatores metum, factiosi iram colebant ut populum pellicerent. Cum Ignorantia vincat, nos omnes perimus.

Timeo ventura maereoque.
20-Jun-2016 10:03 am(no subject)
Camenae sunt mihi surdae, ut silet calamus. Libris fabulis museis acroasibus eas sollicitabam, sed etiam tacent. Quid potius faciam ?
26-May-2016 05:08 pm(no subject)
Otium nuper non inane. Attamen mos scribendi deficit ut ephemeris plus lacunarum quam locorum ostendat. Olim momentis vacuis pugillares et calamum suscipiebam, nunc cum vacat hora, ad ludos versor.

Utrum hoc malum ? Si eventa parva non excribo, pro certo eorum diu non memini. Num memoranda sint ? Si minimorum oblitus ero, quondam curabo ? Si minima sint, quam ob rem recordari velim ? Gaudeamne umquam ea relegere ? Fortasse verbis relectis favillae memoriarum iterum incandescant. En quid dubito ? Regent Musae stylum.
This page was loaded Dec 5th 2016, 8:23 am GMT.